Gehandicapt zijn: geen dagelijks leven als de anderen

Mensen die het geluk hebben over een normale fysieke en geestelijke gezondheid te beschikken, hebben meestal geen vermoeden van wat het betekent met een motorische of mentale handicap door het leven te moeten gaan.

Voor iemand met een motorische handicap betekent elke handeling een aanzienlijke inspanning: het openen van een deur, het oprapen van een voorwerp, het zich op straat begeven of het zich verplaatsen in een winkel, enz.

Daarbij komt nog het psychologisch aspect: "bekeken" worden door anderen, schaamte, verlegenheid...
Oogcontact wordt vermeden, vrees om te kwetsen beperkt het menselijk contact. Het probleem is dat men niet weet hoe de anderen te benaderen.

Personen met een motorische beperking die wensen hun zelfstandigheid en autonomie te verhogen, kunnen geholpen worden door daartoe opgeleide hulphonden. Personen met een auditieve beperking kunnen de hulp van een signaalhond inroepen om hen bij te staan daar waar technische hulpmiddelen falen. Personen met een mentale beperking kunnen in hun relatie met de buitenwereld bijgestaan worden door honden met een sociaal gerichte opleiding. Zij vergemakkelijken het contact met familieleden en naastbestaanden.

Deze honden hebben de opdracht behulpzaam te zijn bij allerlei kleine dagelijkse taken, zij worden een trouwe vriend. Zo wordt de meest trouwe levensgezel van de mens niet alleen een vriend, maar ook een behulpzame steun.